Hof Zevenbergen

Blogt!

Zomaar zitten op het terras, boven een boekje wegdromen in de zetel, heerlijk ontspannen met een drankje en een hapje, urenlang tetteren of lekker lang uitslapen.

Maar wat als dit niets doen een ‘moeten’ wordt?

Ik sta sinds enkele weken in een rusthuis als pastor. Het is daar een gegevenheid om niets te moeten of niets (meer) te kunnen doen. Zonder doel de dag doorkomen is voor hen niet vreemd en dit staat in sterk contrast met mijn eigen leven en mijn plannen voor de toekomst. Als pastor word je gedwongen om te vertragen en je op hun tempo te begeven. Zo dek ik samen met Johny de tafel tegen twee tafels per uur. Thuis zou ik dit sneller doen, maar ondertussen krijg ik hier de kans om uitgebreid met hem in gesprek te gaan over zijn levenswandel, zijn dromen en of deze al dan niet vervuld werden. De tijd gaat hier traag, maar toch ook te snel, wanneer ik na het tafeldekken merk dat er reeds een uur en half voorbij is gewaaid. Ik moet nog verschillende andere bewoners spreken, maar dan betrap ik mezelf weer op het uit het oog verliezen van hun tempo. Hier leef ik mee op het ritme van hun leven en dus mijn taken als pastor kunnen maar best dit ritme volgen.

Ik leer de waarde van rust, maar ook de waarde van de voldoening die ik haal uit het kunnen plannen en mijn lichaam die maar met mij meeholt wanneer ik niet op het tempo van onze bewoners leef. Ik ben dus dankbaar voor die ‘niets-doen-dagen’ omdat ik ook andere dagen heb waarop ik vanalles en nog wat kan/mag en wil doen.

 

evh


Rechten voorbehouden