Hof Zevenbergen

Blogt!

Aswoensdag in het ziekenhuis… een speciale context voor een speciale dag.
Tijdens het gezamenlijk ochtendgebed kregen mijn mede collega’s en ik een askruisje op ons voorhoofd. Voor sommigen een heel vertrouwd gegeven. Voor mij (en niet alleen voor mij) een iets minder comfortabel iets. Durf ik dat wel? Door de gangen lopen met zo een zichtbaar teken van mijn geloof letterlijk op mijn voorhoofd getekend. Ik vond het verre van evident om die stap te wagen. Als ik heel eerlijk ben, heb ik het kruisje ook verwijderd na 2 verplaatsingen door de gang. Te veel ogen op mij gericht, te veel vreemde blikken, schrik voor een breuk in mijn imago als ‘moderne’ pastor, …
Maar wat merk ik op… Ik die me er zo ongemakkelijk bij voel, wordt bij verschillende patiënten geconfronteerd met wat dit kruisje met hen doet. Ik mag hen één voor één een kruisje geven. Dit doe ik niet met de traditionele bewoordingen in de trant van ‘Tot stof en as zul jij wederkeren’, maar ik probeer met hen te zoeken/te bidden/te hopen op het kruisje als symbool voor de ommekeer: dat de kwetsbaarheid, leegte en machteloosheid die we/ze of jij nu voelt kan omgezet worden in moed, hoop en kracht. Tijdens z’n intiem moment rolt er al eens een traantje naar beneden… Een transplantatiepatiënt beaamde mijn vorm van gebed. Hij zij: ‘Ja, ik hoop inderdaad op die tweede kans, dat tweede leven…. Ik heb in zak en as gezeten, maar dit zal hopelijk het eerste teken zijn dat er kracht, moed en hoop op komst is.’
Voor hen en voor jullie hoop ik dat Aswoensdag de aanzet mag zijn voor meer zichtbare en tastbare hoop, moed en kracht.

evh


Rechten voorbehouden