Hof Zevenbergen

Blogt!

We kunnen er de laatste dagen niet omheen, de situatie in Aleppo is schrijnend. Het ene beeld dat op me afkomt al tragischer dan het andere. Ik als actua-freak - elke ochtend start ik met een blik op de nieuwswebsite en het beluisteren van de hoofdpunten op de radio – betrap me er soms op dat ik af en toe de beelden en verhalen van me af laat glijden in plaats van ze echt te zien, echt te beluisteren. Ik denk dat het een soort van ‘beschermings-mechanisme’ geworden is tegen het gevoel van machteloosheid. Want dat gevoel van machteloosheid is steeds aanwezig! Wat doe je eraan - een oorlog ver van je bed om redenen die je maar voor de helft begrijpt. Wat kan ik betekenen, als 24jarige meid uit een kleine stad in België?

Ik dacht iets gevonden te hebben, toen ik een petitie zag verschijnen op facebook. Nadat ik vol enthousiasme de website doorlas en mijn handtekening plaatste, stelde ik mezelf opnieuw in vraag. Wat heb ik hiermee bereikt? Alleen mijn gevoel van machteloosheid vermindert, door ‘het idee’ hiermee iets te kunnen beteken? Ik vrees van wel. Is die ene handtekening (of die 10.000de handtekeningen) de tactiek om vrede te brengen, om het geweld, de oorlog en al de gruwel te stoppen? Pfft… misschien niet nee. Maar wat wel? Daar is opnieuw mijn zeer menselijk gevoel van machteloosheid.
Het enige wat me dan nog rest is hoop in de vorm van een brandend kaarsje dat ik in stilte aansteek voor hen. Ik ‘hoop’ dat zij op één of andere manier in deze periode licht en warmte mogen ervaren, zien of voelen doorheen de mensen dichtbij, maar misschien ook veraf.

evh


Rechten voorbehouden